در خبرهای مربوط به ترور که گشت می زنی شاید با این اظهار نظرها مواجه شوی که این ترورها بر حرکت ما تاثیری ندارد، دانشجوهای ما بدون توجه به ترورها به راه خود ادامه می دهند و...

بیایید واقع بین باشیم، چرا نمی خواهیم تاثیر ترورها را بپذیریم؟ مگر می شود حادثه ای به این بزرگی که دانشمندان یک جامعه را ترور و حذف فیزیکی کنند را نادیده گرفت که بشود از تاثیر آن بر دانشجویان و فعالان عرصه ی علم کشور چشم پوشی کرد؟ من به عنوان یک از میلیون ها دانشجوی ایران اعتراف می کنم ترور دانشمندان علمی کشور بر من بی تاثیر نبوده. من به عنوان یک دانشجوی فیزیک اعلام می دارم که ترورها بر نگاهم به علم و بخصوص رشته تحصیلی ام تاثیر گذار بوده. هرچند همواره کسانی بوده اند که بخاطر انتخاب یک رشته علوم پایه سرزنشم کنند، اما اکنون من با اطمینان تمام از درستی راهی که انتخاب کرده ام با امیدی بیش از پیش به رشته تحصیلی ام می نگرم. این ترورها بود که اهمیت رشته ام را بر من روشن تر ساخت. با این ترورها بود که فهمیدم عرصه جهاد هنوز گسترده است و میتوان از راه علم به جایی رسید که دشمن مجبور به کنار گذاشتن نقابها و نقش بازی کردن هایش شود. افتخار می کنم دانشجوی راهی هستم که اساتیدم خار چشم دشمنان اسلام شده اند و امید دارم خودم هم هرچه زودتر به جرگه ی این «خارها» بپیوندم. امید دارم من هم روزی به جایی برسم که دشمنان اسلام تاب تحملم را نداشته باشند و افتادن تشت رسوایی ادعای حقوق بشر شان را بر حضور من در جمهوری اسلامی ترجیح دهند و مرا به آرزویم برسانند.

و اما صحبتی با همسنگرانم در عرصه جهاد علمی... جنگ شروع شده و این بار رقابت بین لشکر ها نیست. در این میدان لشکر، همان رشته تحصیلی است. لشکر علوم پایه، لشکر علوم مهندسی، لشکر علوم انسانی، لشکر علوم پزشکی و... . رقابت آغاز شده و فعلا علوم پایه و مهندسی جلوترند، چرا که شهدای بیشتری تقدیم کرده اند و این یعنی ضربه بیشتری به دشمن زده اند.

الهیات و علوم اجتماعی یا اقتصاد، فرقی نمی کند. هر کدام با ارایه یک تئوری کارآمد و یک فکر پویا می توانند ضربه ای مهلک تر از بمب هسته ای بر پیکر استکبار وارد کنند. پس بهانه ای در بین نیست. رقابت آغاز شده، باید دید چه کسی بیشترین شهید را تقدیم خواهد کرد...